ΧΑΔΙΑ

θάλασσα γίνε απόψε, καλή μου,

και κύμα στο κύμα

χτύπα την πλώρη του πάθους μου,

και φέρε μας στο πιο μακρινό νησί,

όπου θάλασσα κι ουρανός ένα.

όπου αγκαλιά τα σώματα ένα

όπου αμμουδιά κι ηδονή και μύρο ένα

όπου χάδι τ’ όνομά σου

φιλιού ηχώ...

ΧΑΛΑΡΩΣΗ

το βράδι που δεν κατέληξε νύχτα ακόμα,

όταν στην πόλη τα φώτα κοπάδια ανάβουν.

αλλά ο ουρανός πέρα στα βουνά

κόκκινος ακόμα και μεγαλειώδης.

οι άνθρωποι σε όμαδες κατέκλυσαν

πλατείες, λεωφόρους, δρόμους και στενά

σε καθημερινή διαδήλωση ζωής.

ένα κρύο ρεύμα περνάει από την πόλη,

και σε λίγο στα σπίτια μέσα

το ρολόι κατορθώνει κι επιβάλλει

τη βασιλεία του.

ΧΑΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

χαλίκια νεκρά της θάλασσας

νεκρά της αμμουδιάς

μετράω, και ρίχνω στον ουρανό.

εγκαρτέρηση.

χαλίκια σαν μηνύματα

αναποκρυπτογράφιστα,

κλείνονται στη θάλασσα

σαν τόσα άλλα μυστικά.

λησμονιά.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

χιόνια στην Πάρνηθα,

ήλιος με δόντια.

χτες έγραψα στο φίλο μου

για το καλοκαίρι

και τα άγνωστα εφηβικά νησιά.

αλλά η νύχτα βάλθηκε να εξαπολύσει

τα παγανά,

και κάναν τη θάλασσα μες στο κρύο

απωθητική.

χιόνια στην Πάρνηθα.

ΧΡΗΣΜΟΣ

στο πέρασμα

κάθε λεπτό την αξία του.

αλλά πόσο μου κοστολογείς, Πυθία,

σε σπάνια, διαυγή σου στιγμή,

το κάθε λεπτό που έρχεται

βαρύτερο από αναμονή κι αβεβαιότητα

ως την τελευταία, την τελειωτική

αμφιβολία,

που λέγεται γνώση;

Gedichten en teksten in ‘t Nederlands verschenen van 29 Januari tot 10 Maart 2011.

ΥΠΕΡΩΡΙΑ

κάτω από τα πονεμένα μου μάτια

βογγούσε ο κόσμος.

ο κόσμος που με τα κλειστά σιωπηλά βιβλία

σαν θεατές στους τοίχους

ξεσπάει στο γλέντι

μιας στιγμής.

κάτω από τα πονεμένα μάτια μου,

ένα όνομα χαράχτηκε σε ολόλευκη σελίδα,

με γράμματα πιο κόκκινα ακόμα

από τον πόθο μου για σένα,

καλή μου,

όνομα πιο γαλανό από τη γαλήνη.

και μάταια.

ήδη δεν με περίμενες πια. 

ΦΙΛΙ

πες μου μ’ ένα χαμόγελο

τρεις λέξεις για τη ζωή.

πες μου: χαρά, θάλασσα, πουλί!

πες μου για όλα τα χρώματα ως αργά τη νύχτα.

πες μου: αστέρι, πες μου: φως, Αυγερινός!

θα σου βρω τα πιο όμορφα κοχύλια,

θα σε πάω σε απόκρυμνες σπηλιές

για ν’ ακούσεις τη φωνή σου, το γέλιο σου,

τη σιωπή του κόσμου, από την αρχή.

θα σε φιλήσω.

κι όταν ξυπνήσουμε, πρωί,

πες μου,

ω πες μου ξανά – φιλί –

χίλιες λέξεις για τη ζωή!

ΦΟΒΟΣ ΧΩΡΙΣΜΟΥ

δες τί μπορούν να επιτελέσουν δυό.

δες τα κυπαρίσσια, δεμένα δυό.

δες τα περιστέρια για το ολόιδιο ταξίδι, δυό.

και δες εμάς.

και με αγωνία συλλογίσου, κάπου

δρόμους δυό.

ΦΥΓΗ ΠΡΟΣ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ

είναι μέρες εδώ σαν τον ήλιο εκτυφλωτικές,

άλλες από χλομάδα φεγγαριού.

μέρες απότοπες σαν παιδική κουβέντα

και ώρες; ώρες που μετράν εδώ αιώνες...

από την Πειραϊκή δεν ξεφεύγεις.

γυρίζεις τα πολλά νησιά, τα καθιερωμένα,

ή γίνεσαι ο σοφός του χωριού σε οροπέδιο ατάραχο,

ή γίνεσαι ο Αθηναίος της πλατείας, των κήπων,

των συλλόγων των ναών.

στην Πειραϊκή επιστρέφεις,

εδώ τάχτηκες.

γιατί εδώ είναι μέρες σαν το κρύσταλλο καθαρές,

μέρες βαθύχρυσες εώς κόπος του ματιού,

μέρες μυστηρίου, που περιμένουν ακόμα

το ραψωδό τους,

και ώρες, ώρες της θάλασσας, μέρα και νύχτα.

Πειραϊκή,

πες μου εσύ για τ’ αστέρια.

ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΙΧΟΙ

η νύχτα δεν υποχωρεί.

απλωμένη σιωπηλά η πόλη

με φώτα αναφοράς.

τελειώνουν, όπου νάναι τελειώνουν

τα γλέντια που άναψαν ώρες

- πόσες ώρες; - πριν.

ψύχρα σαν αόρατη απειλή

συνοδεύει στο γοργό πλακόστρωτο

τους τελευταίους νέους,

που δεν γεύτηκαν τη χαρά της μέθης

αυτή τη νύχτα,

που σαν κι εμένα αντιμετωπίζουν

φωτισμένους από μέσα

τοίχους.

Gedichten en teksten in ‘t Nederlands verschenen van 29 Januari tot 10 Maart 2011.

ΤΙΜΗΜΑ

πρόσφορο κρατούσα την ψυχή μου

για το όραμα της μάνας Ελλάδας.

και μέσα σε τόσο φως

πλημμύρα η μέθη στο στόμα

και στο σώμα!

η μεταμόρφωση ραγδαία:

έμεινα μόνο σώμα,

ψυχή...

ΤΟ ΚΑΘΕ ΑΥΡΙΟ

ένα βλέμμα αρκεί.

ένα χαμόγελο αρκεί.

μια λέξη σαγήνης αρκεί.

και γύρω τα πεύκα

και κάπου κυπαρίσσια για να διαιρούν

την ολόγυρη ευτυχία.

μια ώρα με όλα αυτά αρκεί,

και σαν ακρόπολη πάνω απ όλα:

το αύριο και ο έρωτάς μας αναλλοίωτος

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

για το μικρό μου γιο

φιλοδοξία έχω μιά:

να υπερβαίνει τις προσδοκίες μου όλες,

να μ’ επισκιάζει σε όλα

και να μου δίνει πάντα τις αναλαμπές

των ανεπανάληπτων και τρελών δικών μου χρόνων

με τα νειάτα του.

του μικρού γιου μου

εύχομαι τύχη αγαθή, μοναδικές στιγμές να ζήσει.

κι αν είναι να χαλάσει για χάρη του

ο παλαιός μας κόσμος όλος, ας είναι:

θα το ξαναχτίσει όπως θέλει αυτός.

από το μικρό γιο μου γυρεύω

ένα χαμόγελο, μόνο ένα χαμόγελο

- όλα τα άλλα είναι περίπλοκα πολύ

ας μην του γίνουν βάρος –

κάθε πρωί ένα χαμόγελό του θάναι το παν,

ένα χαμόγελο

σαν της μητέρας του…

ΤΟΛΜΗ

πες μου: είμαι λεύτερος!

πες μου: έχω γνώση!

πες το τώρα,

γιατί

κάποια ώρα, κάποια ανέλεη αυγή,

παρηγοριά θα τόχεις πως τα πίστευες τότε

και κατέκτησες

με το λόγο σου αυτό

όλη τη γη!

ΥΠΕΡΟΨΙΑ

ευχαριστώ τη νύχτα

που έφερε ύπνο κι αποξεχασμό.

ευχαριστώ τα λίγα αστέρια

που άναψαν απόψε

και σβήνουν την έπαρσή μου.

ευχαριστώ τις ώρες του μεσημεριού

για την κούραση και τα μικροβάσανα

στην πορεία,

αγκάθια αναγκαία

για να μην αισθάνομαι θεός.

Gedichten en teksten in ‘t Nederlands verschenen van 29 Januari tot 10 Maart 2011.

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΔΕΡΦΙΑ

Πάρνηθα!

σα ναός, σε απομόνωση ιερή

πίσω από τις πεδιάδες,

το ρηχό ρου των ανθρώπων.

Πεντέλη!

στη σημερινή γαλήνη των δασών σου

ακούγεται ο ύμνος των μαρμάρων

των Προπυλαίων, του Παρθενώνα, του Ερεχθείου.

να κλείσουν οι ουλές αιώνων

το αιώνιο αίτημά σου...

Υμηττός!

οικείος, φραγμός στην αυθάδεια των Αθηναίων.

αλλά μέρα με τη μέρα

τα άσπρα σπίτια – κι ας ήταν μόνο αυτά –

ανεβαίνουν στην πλαγιά, ανεβαίνουν...

ηλιόχαρη Αττική,

ποιό απ τα αδέρφια σου χαϊδεύεις πιο πολύ;

κι αποπαίδι το Αιγάλεω

γιατί περιφρονείς;

ΤΑΙΝΑΡΟ

μια σπιθαμή έξω από τον κάτω κόσμο έφτασα.

δεν με ειδοποίησε κανείς

για το επικίνδυνο της πορείας μου

για τα επόμενα βήματα δίπλα στο γκρεμό,

και πέρασα σχεδόν με το χαμόγελο

μπροστά από τις πύλες του Άδη.

τώρα που το είπαν μερικοί θυμόσοφοι

και σιγογελάν ανακουφισμένοι με την τύχη μου,

πικρογελάω κι εγώ σ’ αυτό το παιχνίδι

του θανάτου που λέγεται ζωή.

ωχ τί χαρά και τί θλίψη

να αισθάνομαι πάλι απλώς άνθρωπος...

ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥΓΙΝΕ ΕΚΔΡΟΜΗ

πέρα από το παράθυρο απλώνεται η πόλη.

πέρα από την πόλη το βουνό

και πέρα κάμποι, κάμποι...

πως ανοίγει η καρδιά μου στο ταξίδι!

από χωριό σε χωριό, σε ατέλειωτους δρόμους

στη σκόνη, στη βροχή,

πορεία γυρεύω.

τα δένδρα που περνάν,

τα χαμόσπιτα που περνάνε

ενώ χαιρετάνε τα παιδιά.

 - αχ, τα πάντα φτωχά παιδιά των χωριών

που σπίτι τους το ύπαιθρο,

ανοιχτογελάνε στον κάθε ξένο που περνά,

επαρχίας μοίρα...

και λέω πως στο επόμενο χωριό

θα μείνω για λίγες μέρες,

με το σκληρό ψωμί τους, ντόπιο κρασί

και παρέα φιλοσόφους χωρικούς την Κυριακή.

αλλά πέρα από το χωριό, τους κάμπους,

πέρα από τους κάμπους το βουνό,

και πέρα από το βουνό μια πόλη,

μια πόλη γυρεύω.

κι ένα παράθυρο ανοιχτό

στον ουρανό...

ΤΕΛΜΑ

σύννεφα και Κυριακή.

η αμμουδιά, παρά μια δωδεκάδα μεγάλους,

άδεια.

τα χρώματα χλωμά, χλωμή η σκιά.

πού παρέα – φυλλοροή και διάλυση.

στον επόμενο βράχο θα είμαι μόνος, εντελώς.

σύννεφα και Κυριακή.

νιώθω άδικα δρομολογούμενος νεαρός

στο κομπολόι των ημερών

που φεύγουν, που φεύγουν

με δρασκελισμό γίγαντα.

θάναι εκδίκηση της φύσης και θυμός της

για έξι μέρες τρέξιμο τρελό

για έξι μέρες αυθάδεια στον ήλιο

και περιφρόνηση.

σύννεφα και Κυριακή.

ΤΕΛΟΣ ΕΚΔΡΟΜΗΣ

τελειώνουν τα χιλιόμετρα

όπως τελειώνει το κρασί

όπως τελειώνει η Κυριακή.

ζαλίστηκα με την πολλή παρέα,

από τα πολλά λόγια

από την πολλή ενέργεια που σπατάλησα

σε εξήντα τέταρτα της ώρας

από πρωί-πρωί…

παιδιά, δεν σταματάμε για πέντε λεπτά

να πάρουμε λίγη ανάσα, βαθειά εισπνοή;

ανοίγει η νύχτα ειρήνια τοπία σιωπής.

το χώμα που πατάω είναι άλλοι τόσοι θάνατοι

χωρίς διαμαρτυρία.

παιδιά, είμαστε νέοι!

- κι ακούγεται σα βρυσιά

παιδιά, μας περιμένουν!

 -και είναι ψέμα, και χειρότερο: απάτη.

παιδιά, φύγαμε!

γιατί;

γιατί να τελειώνει το κρασί;

γιατί να τελειώνει η Κυριακή;

ή εκδρομή γιατί να τελειώνει;

Gedichten en teksten in ‘t Nederlands verschenen van 29 Januari tot 10 Maart 2011.

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

απ το ξημέρωμα η μέρα λοξοδρομεί,

ένα παράθυρο ψυχρά διηγείται:

τα παιδιά στην ομίχλη χωρίς θάρρος

χωρίς σκιά.

να και κορμός δένδρου χωρίς φυλλωσιά.

και πίσω το βουνο αφύσικα ωχρό.

κυνηγημένη οπτασία κατέληξε το καλοκαίρι,

αλλόκοτες φωτογραφίες η ανάμνηση:

πού βρίσκεσαι; ο ήχος της φωνής σου ξεμακραίνει,

απάνω μου δεν μένει πια κανένα

μα κανένα απ τα απαλά σου αγγίγματα

που δέχτηκα με ηδύτατη κατάνυξη.

της Περσεφόνης, σκέφτομαι, της Περσεφόνης

πώς της ήρθε το ανοίκειο μήνυμα, πώς άντεξε;

βράδυ, αν απ το απέναντι βουνό

δεν δω σημάδι,

με τα δυό μου χέρια

θα μπηχτώ στη γη

για να μη χτυπάω

σαν τον Οιδίποδα,

μηλίγγια, μάτια.

ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

οι μέρες του καλοκαιριού

μικραίνουν αδιάφορα.

οι νύχτες του καλοκαιριού

ανακαλύπτουν νέα αστέρια,

και τα μετράνε ευσυνείδητα

οι άνθρωποι των ημερών του αύριο.

με ανακούφιση κρυφή

το φθινόπωρο στα δυό χωρίζουν

και μετράνε μέρες βροχής.

ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

ο ήλιος έκανε το λιμάνι πανηγύρι.

κάτι ναύτες αργοπερνούσαν στην προκυμαία.

τα πλοία δείξαν μεγάλη υπομονή.

ποιός ο ποιητής, και ποιός ο θεατής,

αναρωτιόμουνα.

ΤΑ ΛΙΓΑ ΤΑ ΠΟΛΛΑ

είναι μια μέρα του απόλυτου:

ο ήλιος αφέντης,

η τέλεια επιφάνεια της θάλασσας,

το σύμπλεγμα των βράχων και του βυθού

- δυό, τρεις, πέντε νεαροί

βούτηξαν στο νερό!

Πειραϊκή!

θέλω να ανοίξω χέρια δυνατά!

θέλω να υμνήσω τη χαρά!

θέλω τρεις ζωές να ζήσω!

κάτω κάτω κάτω,

μες στις φωνές και τα γέλια,

σαν ξένος της φυλής

άγγιξα το άπειρο…

και δεν κρατάω, τώρα που όλοι φύγαν,

παρά μια γεύση θάλασσας, και ήλιου, κι ηδονής

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ

είδαμε τα νησιά με τα μάτια των γλάρων.

παίξαμε τους θεούς αμέριμνα σε ψηλές επάλξεις.

δώσαμε στα δελφίνια πολλή αγάπη.

τόσο λίγο μας αρκεί.

τελικά

τα ονόματά μας στην άμμο,

στην άμμο που τη γλύφει το χειμέριο κύμα

μιά στα τόσα,

είναι απείρως πιο μόνιμα

στη γη χαραγμένα

από “τα πάντα ρει.”

Gedichten en teksten in ‘t Nederlands verschenen van 29 Januari tot 10 Maart 2011.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

αναμένοντας τα πλοία με τα εξωτικά ονόματα,

ο ορίζοντας ανοίγει, πλαταίνει.

τα βράχια εδώ καταντούν όγκοι επιθυμιών:

σε τόσο δα νερό, ολόκληρη ζωή, πόσα όνειρα!

μετριάσαμε όποια χαρά,

κλείσαμε καλοκαίρια ξένοιαστα.

όλοι οι ξένοι έφυγαν.

πού βρίσκομαι; τί γυρεύω;

σύννεφα όλο και πιο πυκνά

ένα-ένα με απογυμνώνουν σε ψύχρα

απροσδόκητη.

αναμένοντας τα πλοία με τα εξωτικά ονόματα,

ξένοι γινόμαστε όλοι

για ενός ονείρου διάστημα.

και μας κοιτάζουν τα παιδιά,

στο δρόμο για το σπίτι

παράξενα, απορημένα...

ΣΤΟΥΣ ΚΡΙΚΟΥΣ

τρίχες όλα

όλα ματαιότητα

τίποτα το φυσικό

κοίτα να γλυτώσεις έγκαιρα

κράτα γερά τους κρίκους.

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

τοπία παρθένα που τα αγγίζει ο αφρός το κύμα,

τοπία λεπτής άμμου με βράχια φύλακες,

τοπία νωχελικά βγαλμένα από τη θάλασσα

που είναι η κάθε αρχή,

τοπία τόσο δικά μου όσο και ξένα:

για τους αχινούς η Πειραϊκή είναι ο κόσμος όλος,

και μικρόκοσμος η δική μου αρχή.

ΣΥΝΝΕΦΟ

η καινούργια μέρα

σήκωσε πολλή σκόνη

στους δρόμους.

ο ήλιος για λίγο

κρύφτηκε.

πάλι ένα σύννεφο,

σκέφτηκα.

ΣΥΝΟΡΑ

από τα βαθυπράσινα τα δάση της Ροδόπης,

περνώντας με γραφή μυστική τη Σαμοθράκη,                                    

σε χαιρετώ, Αιγαίο αδερφέ,

λευκή περιβεβλημένος την επιβλητική μορφή του Βυζαντίου.

οροσειρές σου φέρνω.

είμαι ο Βορράς, η δύναμη της φυλής

μέσα στη χειμάζουσα ιστορία.

Σέρρες του Στρυμόνα,

Δράμα των Φιλίππων,

Ξάνθη, Κομοτηνή, Ορεστιάδα εσχατιά,

είμαι η ασπίδα κι ο νοσταλγός.

πατάς τη γη μου και καλόβολα σου γελάει

όλη η Ελλάδα!

Gedichten en teksten in ‘t Nederlands verschenen van 29 Januari tot 10 Maart 2011.

ΣΚΟΝΗ

έπεσε σκόνη πολλή στην ελπίδα.

τα πλοία ξεκίνησαν ένα-ένα.

πάντα τα νησιά, πάντα η φυγή.

μαρμάρωσα απ το βάρος των άδηλων επιθυμιών μου,

αισθήσεις και σκέψεις μ’ έχουν ματιασμένο.

αν δεν πάψω να ελπίζω,

θα γεμίσω κι εγώ

άθλια σκόνη.

ΣΤΑ ΞΕΝΑ

θυμήσου, καλή μου,

την ξανθή ώρα

που είχαμε όλη δική μας την πλαγιά,

την τόσο πηγαία ηδονή,

καλή μου, θυμήσου.

θυμήσου το τραγούδι

που από μακρια εκείνη την ώρα

μας ήρθε.

τα γέλια των παιδιών, ύστερα,

θυμήσου, καλή μου.

την ώρα ξανθή

όλη της αγάπης μας,

του ήλιου!

αχ, θυμήσου.

ΣΤΑΥΡΟΛΕΞΟ

από πού η τρελή όρεξή μου

να γράψω ένα κινέζικο ποίημα;

με τις λέξεις η μια πάνω στην άλλη.

ποιό μαχαίρι μού έχει πληγώσει

και το γερό λογικό;

πού η έρημη νύχτα με το ακοίμητο φεγγάρι;

αχ, δεν ζούσα ζωή,

έγραφα τη ζωή μου για ανάγνωσμα

με προοπτική αιώνες.

κι οι λέξεις βρέθηκαν,

ημέρες ζωής,

σαν κινέζικο ποίημα, κάθετα

η μια πάνω στην άλλη...

ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΟΥΛΑ ΜΟΥ

κοριτσόπουλο

κοριτσόπουλο από τη μαγική Θεσσαλία

κορίτσι μου τρισχαρούμενο

πόσο σ’ αγαπώ!

πόσο σ’ αγαπώ!

το όνομά σου σαν ευηχήσει στην πλαγιά

Βάια μου, Βαϊούλα!

τα όνειρα ξεκινάνε

Βαϊτσα, γυναικούλα μου!

ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ

μέρα μουντή,

από αυτές που ξεχνάς εύκολα,

από αυτές που εύχεσαι να έρθει γρήγορα

η άνοιξη.

να φτάσει γρήγορα το καλοκαίρι στην αμμουδιά.

κι ένας στίχος είναι ένα τίποτα,

ένα συναίσθημα φευγαλέο για αναμετάδοση.

κι αν καταγράψω το μουντό πρωινό,

αυτοί που θα διαβάσουν το στίχο

σ’ έναν αιώνα,

το ίδιο μουντή θα βλέπουν τη μέρα τη ζωή τους;

Gedichten en teksten in ‘t Nederlands verschenen van 29 Januari tot 10 Maart 2011.